A trama da vida. A relación entre as distintas formas de vida é unha relación complexa, que ten moitas posibilidades (combinacións), e ademáis os organismos están interrelacionándose.
A cadea de alimentos. Existe unha retroalimentación. A trama da vida é unha metáfora que nos explica a multiplicidade de relacións: a simbiose e comensalismo.
A simbiose é a relación de dependencia mutua entre organismos desemellantes. Existe esta relación porque os organismos se complementan. ¿onde se asentan os cultivos? nos lugares máis adecuados. Cando vemos unha zona vemos que funcións se poden levar a cabo alí. Prima a idea de colaboración, formas de axuda.
O parasitismo é unha forma de simbiose na cal un organismo se aproveita do outro ainda que non o perxudica. Por último está o ilotismo (escravitude)
O comensalismo é a competencia, a loita entre elementos, a expresión máis elemental. A competencia está nun grao similar á reproducción, está inherente en nós. Ás veces é un estímulo. Amos Hawley di que a competencia pódese medir polo número de individuos dun área. Unha cebra debe loitar con outra cebra, correr máis ca ela, non máis ca unha leona. Na competencia, o valor da cantidade pode servir para defenderse mellor. A simbiose é unha relación entre especies e o comensalismo é unha relación dentro das propias especies.
As especies son importantes dentro do estudio ecolóxico dende o punto de vista ocupacional, non dende a forma.
Mostrando entradas con la etiqueta amos hawley. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta amos hawley. Mostrar todas las entradas
jueves, 4 de noviembre de 2010
jueves, 28 de octubre de 2010
Tipos de adaptación
Adaptación individual ou comunal (adaptación do agregado humano).
Un organismo en realidade non se pode entender por si só, por tanto a adaptación é un tema comunal, o individuo é unha abstracción. De xeito individual o individuo responde de forma xenética, por exempo, o pico, as garras... son adaptacións xenéticas ao medio. Afecta ó propio organismo.
Adaptación somática. é unha adaptación temporal que non afecta xenéticamente ao organismo. Cando falamos de adaptación estamos falando de todas as respostas do organismo. (moda, como adaptación temporal)
Amos Hawley fala da facilidade do home para adaptarse ao medio gracias, por exemplo, á posición erguida, a larinxe,... e á capacidade de pensar e por tanto crear ferramentas (resposta da capacidade mental, conseguir un elemento externo que lle permite mellorar e adaptar as condicións do medio) Polo tanto é unha acumulación de experiencia e imaxinación.
A tecnoloxía abre por tanto camiños a novos cambios, novas transformacións e a novas relacións.
Un risco da ferramenta é a superespecialización (produce inadaptación e excesos). Cando existe corremos o risco de inadaptarnos, xa que supón menos esforzo .
A adaptación comunal:
non se logran adaptacións ao medio soas, é un fenómeno colectivo que implica a todos os organismos do medio (dunha área concreta). Polo tanto, aparece a cooperación que é unha necesidade colectiva para a adaptación que aporta un aforro na enerxía e nas dificultades para a vida.
Como resumo de adaptación constante ao medio no tempo, pódese dicir que é un proceso constante. O territorio é un elemento en contínuo cambio. O que debuxamos nun plano é un momento, algo temporal, xa que o territorio está cambiando. Para representar o cambio podemos facelo a través das permanencias, aqueles elementos que non varian, fixos que indican que o resto se move.
Un organismo en realidade non se pode entender por si só, por tanto a adaptación é un tema comunal, o individuo é unha abstracción. De xeito individual o individuo responde de forma xenética, por exempo, o pico, as garras... son adaptacións xenéticas ao medio. Afecta ó propio organismo.
Adaptación somática. é unha adaptación temporal que non afecta xenéticamente ao organismo. Cando falamos de adaptación estamos falando de todas as respostas do organismo. (moda, como adaptación temporal)
Amos Hawley fala da facilidade do home para adaptarse ao medio gracias, por exemplo, á posición erguida, a larinxe,... e á capacidade de pensar e por tanto crear ferramentas (resposta da capacidade mental, conseguir un elemento externo que lle permite mellorar e adaptar as condicións do medio) Polo tanto é unha acumulación de experiencia e imaxinación.
A tecnoloxía abre por tanto camiños a novos cambios, novas transformacións e a novas relacións.
Un risco da ferramenta é a superespecialización (produce inadaptación e excesos). Cando existe corremos o risco de inadaptarnos, xa que supón menos esforzo .
A adaptación comunal:
non se logran adaptacións ao medio soas, é un fenómeno colectivo que implica a todos os organismos do medio (dunha área concreta). Polo tanto, aparece a cooperación que é unha necesidade colectiva para a adaptación que aporta un aforro na enerxía e nas dificultades para a vida.
Como resumo de adaptación constante ao medio no tempo, pódese dicir que é un proceso constante. O territorio é un elemento en contínuo cambio. O que debuxamos nun plano é un momento, algo temporal, xa que o territorio está cambiando. Para representar o cambio podemos facelo a través das permanencias, aqueles elementos que non varian, fixos que indican que o resto se move.
jueves, 14 de octubre de 2010
Ecoloxía humana
Libro Ecología Humana. Amos Hawley. (ver)
Ecoloxía ven da palabra grega oikos, que significa casa. Este concepto utilízase por primeira vez na década de 1880. Ecoloxía é o estudo da relación dos organismos ou dos grupos de organismos co seu entorno. Básase na percepción do mundo. Baséase na observación. A experiencia sempre está por encima da representación. Entende a vida como unha serie de relacións mutuas. Encárgase da observación, da adaptación ao medio.
Todos os organismos realizan actividades encamiñadas a adaptarse ao medio. Temos que ver como é o medio para poder adaptarse. No plano debemos buscar os elementos que condicionan as relacións, elementos que reflexan o proceso de adaptación do home ao medio.
A ecoloxía encárgase do estudo dos elementos do medio polos cales se consigue a adaptación e se mantén. A vida dun organismo está ineludiblemente ligada ás condicións do medio. Non se pode entender a vida sen medio e viceversa. A vida é intrínseca ao medio.
Condicións do medio: topografía, clima, augas e outros organismos e as súas actividades.
Ecoloxía ven da palabra grega oikos, que significa casa. Este concepto utilízase por primeira vez na década de 1880. Ecoloxía é o estudo da relación dos organismos ou dos grupos de organismos co seu entorno. Básase na percepción do mundo. Baséase na observación. A experiencia sempre está por encima da representación. Entende a vida como unha serie de relacións mutuas. Encárgase da observación, da adaptación ao medio.
Todos os organismos realizan actividades encamiñadas a adaptarse ao medio. Temos que ver como é o medio para poder adaptarse. No plano debemos buscar os elementos que condicionan as relacións, elementos que reflexan o proceso de adaptación do home ao medio.
A ecoloxía encárgase do estudo dos elementos do medio polos cales se consigue a adaptación e se mantén. A vida dun organismo está ineludiblemente ligada ás condicións do medio. Non se pode entender a vida sen medio e viceversa. A vida é intrínseca ao medio.
Condicións do medio: topografía, clima, augas e outros organismos e as súas actividades.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)