Propiedade e explotación

Transformacións de formas e aproveitamento, transformación xurídica.

A propiedade pode ser individual ou colectiva. A propiedade individual pode ser gran propiedade (en Galicia sobre 100 Ha) e pequena propiedade. Depende do terreo e cultivo, mostra a realidade de Galicia.

A propiedade colectiva pode ser patriarcal (vivindo en comunidade) exemplo o campo da festa, montes comunais, airas... ou pode ser coma nos países socialistas (comunistas, China, Cuba, Rusia, Mozambique...) onde se apropia o estado da terra e se reparte de forma equitativa.

A explotación pode ser directa se é o propietario o que a fai, ou indirecta se é en arrendamento. Para entender a parcela e as súas vicisitudes é preciso coñecer ao propietario, xa que o parcelario é testemuña da realidade social do solo. A agricultura é a primeira arquitectura.

Vencellada ás pequenas propiedades, a explotación directa familiar, onde o propietario explota e é dono dos medios. Búscase o equilibrio económico e social, conseguir os bens para sobrevivir e que permitan o autoemprego, solvencia económica. Depende das técnicas como da unidade familiar, subdivisións, herdanzas... Complejización familiar (vinculeiro, mellora...) papeles na sociedade asociada á explotación.

Como modelos de explotación directa de gran propiedade, a gran propiedade é o latifundio, e está dirixida, as terras e o cultivo por un organizador. Aparce a gran propiedade dirixida en economía industrial, onde o administrador ten tarefas mecanizadas, operarios estacionais, postos permanentes. E como modelo de propiedade está a propiedade especulativa americana, onde non hai emprego permanente, non hai ninguén, está todo mecanizado e só hai visitas de inspección.

As plantacións son traballos espontáneos, desprázase xente en torno ás recoleccións.

Os arrendamentos aparece un arrendatario e un aparceiro ou patrón, que paga coa parte proporcional da cosecha as rentas en base á productividade.

As explotacións dos países socialistas onde se elimina a propiedade privada e o estado establece as produccións. Aparece o modelo de granxa solhos, que funciona coma unha empresa e os kolhos que son cooperativas de traballo en equipo.

A comuna china. unidade administrativa e económica. O encargado "tipo exército" con máis encargados, carente de dirixentes segun os requerimentos do estado, é unha evolución sobre a arquitectura tradicional. Cooperativa agrícola, adquisición e venta, con acceso ao mercado, as propiedades son da comunidade.

Propiedade individual: gran propiedade ou pequena propiedade

Propiedade colectiva: patriarcal , países socialistas.

Tipos de adaptación

Adaptación individual ou comunal (adaptación do agregado humano).
Un organismo en realidade non se pode entender por si só, por tanto a adaptación é un tema comunal, o individuo é unha abstracción. De xeito individual o individuo responde de forma xenética, por exempo, o pico, as garras... son adaptacións xenéticas ao medio. Afecta ó propio organismo.

Adaptación somática. é unha adaptación temporal que non afecta xenéticamente ao organismo. Cando falamos de adaptación estamos falando de todas as respostas do organismo. (moda, como adaptación temporal)

Amos Hawley fala da facilidade do home para adaptarse ao medio gracias, por exemplo, á posición erguida, a larinxe,... e á capacidade de pensar e por tanto crear ferramentas (resposta da capacidade mental, conseguir un elemento externo que lle permite mellorar e adaptar as condicións do medio) Polo tanto é unha acumulación de experiencia e imaxinación.

A tecnoloxía abre por tanto camiños a novos cambios, novas transformacións e a novas relacións.

Un risco da ferramenta é a superespecialización (produce inadaptación e excesos). Cando existe corremos o risco de inadaptarnos, xa que supón menos esforzo .

A adaptación comunal:
non se logran adaptacións ao medio soas, é un fenómeno colectivo que implica a todos os organismos do medio (dunha área concreta). Polo tanto, aparece a cooperación que é unha necesidade colectiva para a adaptación que aporta un aforro na enerxía e nas dificultades para a vida.

Como resumo de adaptación constante ao medio no tempo, pódese dicir que é un proceso constante. O territorio é un elemento en contínuo cambio. O que debuxamos nun plano é un momento, algo temporal, xa que o territorio está cambiando.  Para representar o cambio podemos facelo a través das permanencias, aqueles elementos que non varian, fixos que indican que o resto se move.